Wat draag jij... dat eigenlijk niet van jou is?

Heb je ooit stilgestaan bij alles wat je op een dag met je meedraagt?

Niet alleen de boodschappen, de was of de planning. Maar ook de mentale last. De verantwoordelijkheden. De verwachtingen. De rollen die je elke dag probeert waar te maken.

Want vertel eens eerlijk...

Wat draag jij dat eigenlijk niet van jou is?

Welke verantwoordelijkheden neem jij op je? Welke zorgen neem je over van anderen? Welke verwachtingen probeer je waar te maken, omdat je gelooft dat het zo hoort?

Misschien wil je de beste moeder of vader zijn. Een liefdevolle partner. Een attente dochter of zoon. Een loyale vriend(in). Een fijne collega. Iemand die alles onder controle heeft.

Vaak doen we dat vanuit liefde. Vanuit zorg. Vanuit een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Maar ergens onderweg raken we onszelf kwijt.

De onzichtbare mentale last

Nu het vakantie is, valt het me weer extra op.

Kinderen die vragen: "Wat gaan we eten?" "Wat gaan we doen?" "Is er nog iets lekkers?"

Op zich zijn het heel normale vragen.

Maar het zijn niet alleen die vragen.

Het is het voortdurend vooruitdenken. De planning maken. Boodschappen doen. Rekening houden met iedereen. Zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft.

Veel ouders staan de hele dag 'aan'.

Je bent niet alleen mama of papa. Je bent planner, kok, chauffeur, entertainer, scheidsrechter, organisator én degene die ervoor zorgt dat alles blijft draaien.

En wanneer neem jij even pauze?

Je lichaam draagt mee

Ons lichaam houdt geen lijstje bij van wat wel of niet belangrijk is.

Het voelt alleen dat jij voortdurend geeft.

Dat jij blijft zorgen. Blijft regelen. Blijft aanpassen.

En zolang jij over je grenzen blijft gaan, probeert je lichaam dat op te vangen.

Soms met vermoeidheid. Soms met spanning. Soms met hoofdpijn. Soms met een kort lontje. Soms met het gevoel dat alles gewoon te veel is.

Dat zijn geen tekenen dat je faalt.

Het zijn signalen.

Je lichaam probeert je iets te vertellen.

Voor wie zorg jij eigenlijk?

Wat ik vaak zie, is dat mensen ontzettend goed voor anderen zorgen.

Ze moedigen vrienden aan om rust te nemen. Ze zeggen tegen hun kinderen dat gevoelens er mogen zijn. Ze adviseren hun partner om wat vaker tijd voor zichzelf te nemen.

Maar zichzelf?

Die komen als laatste.

Alsof hun eigen behoeften minder belangrijk zijn.

Alsof er pas ruimte voor hen mag zijn wanneer iedereen tevreden is.

Maar die dag komt bijna nooit.

Op de rem durven staan

Op een bepaald moment vraagt je lichaam iets anders.

Niet nóg harder werken. Niet nóg beter je best doen.

Maar vertragen.

Voelen.

Kijken naar wat je allemaal draagt.

En jezelf de vraag stellen:

Is dit eigenlijk wel van mij?

Misschien draag je verwachtingen die ooit zijn ontstaan in je gezin van herkomst. Misschien neem je verantwoordelijkheden op die eigenlijk bij iemand anders horen. Misschien probeer je iedereen gelukkig te maken, terwijl je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.

Dat loslaten voelt vaak spannend.

Want wie ben jij als je niet meer voor iedereen zorgt?

Toch is net daar zoveel vrijheid te vinden.

Aanwezig zijn is waardevoller dan perfect zijn

Als ouder willen we onze kinderen vaak alles geven.

Maar uiteindelijk herinneren kinderen zich niet of het huis altijd perfect opgeruimd was. Of er elke dag een uitgebreide maaltijd op tafel stond. Of de vakantie tot in de puntjes gepland was.

Ze herinneren zich hoe jij er was.

Hoe jij naar hen keek.

Hoe veilig ze zich bij jou voelden.

En wees eens eerlijk...

Had jij vroeger ook niet liever een moeder of vader gehad die écht aanwezig was, dan iemand die lichamelijk aanwezig was maar met honderd dingen tegelijk bezig was?

Een uitnodiging

Misschien is dit het moment om even stil te staan.

Om niet meteen weer door te gaan.

Om jezelf af te vragen:

Wat draag ik allemaal?

En hoeveel daarvan hoort eigenlijk niet bij mij?

Je hoeft het niet allemaal alleen uit te zoeken.

Soms helpt het als iemand even met je meekijkt. Als iemand je helpt om opnieuw contact te maken met jezelf, met je lichaam en met wat jij werkelijk nodig hebt.

Want pas wanneer jij jezelf weer kunt dragen, ontstaat er ruimte om ook op een gezonde manier voor anderen te zorgen.

En geloof me...

Dat is geen egoïsme.

Dat is liefde. Ook voor de mensen om je heen.